Geplaatst
Tussen mensen

Daar zat ik weer.. Aan de keukentafel bij mijn vriend, ex, de vader van mijn zoon, “hoe lang vind je dat ik nog nodig ben?”. Hij glimlacht even, haalt zijn hand door zijn haar terwijl hij diep in ademt en zegt “Voorlopig nog wel een tijdje”.

Weet je hoe fijn het is dat dit soort vragen gesteld kunnen worden zonder dat er een groot drama wordt gemaakt. Een drama waarin normen en waarden gezien willen worden en verontwaardiging en diskwalificatie op de loer liggen.  Een drama dat reageert op een dramatische uitdrukking van het opgeraken van de noodzakelijke levenskunst is funest. Hij, mijn ex, mijn vriend, de vader van mijn zoon begrijpt dat.

Wij konden er wel wat van, hoor, destijds toen we nog samen woonden in een huis met een tuin. Een tuin dat als een Balinees schilderijtje in de stad tussen de andere tuintjes in stond. Wij leefden ergens tussen, tussen een aaneenschakeling van huizen met daarachter tuinen met fietsen en het noodzakelijke schuurtje. Niet bij ons; in Bali hebben ze geen schuurtjes.

Wat ze wel hebben is mensen, heel veel mensen en tussen die mensen voelde hij de vader van mijn zoon, mijn ex, mijn vriend, zich thuis. Hij had dan ook zijn vader, moeder, zijn zus, zwager, neef, nicht bij zich en zijn zoon. Hij houdt ervan om zijn familie om zich heen te hebben. Hij houdt ervan om daar tussen te zijn. Ik wil er ook van houden, maar niet ertussen.

Mijn ex, mijn vriend, de vader van mijn zoon is selectief als het gaat om zijn plaats ‘tussen’. Ik lijk daarin ruimere keuzes te maken. Echter is niets met mensen wat het lijkt. Niet als het gaat om ons bestaan, niet als het gaat om onze zogenaamde keuzes. Ik kan ergens ‘tussen’ zijn, zonder er te zijn. Ik kan ergens zijn zonder er ‘tussen’ te zijn.

Mijn vriend, de vader van mijn zoon, mijn ex weet dat mijn ‘tussen’ niet zijn ‘tussen’ is en weet dat ons leven in afzonderlijke huizen en tuinen niet betekent dat er niets tussen ons is. Ook al heeft hij een soort van schuur en ik niet.