Geplaatst
Mijn onrustige brein

“Mijn brein zoekt afleiding als ik een moeilijke toets moet maken”, zijn de woorden van  mijn zoon. Dit is de concluderende zin nadat hij heeft verteld dat hij zich aan alles irriteert op het moment dat hij aan een toets moet beginnen die hij niet zo goed heeft geleerd of over een onderwerp waarvan hij denkt dat hij het niet zo goed kan. “Ik hoor ineens van alles buiten en erger me enorm aan gezucht en geschuif op de stoel van klasgenoten. Zeker als D. dan ook nog met zijn pen zit te tikken”.

Verdeelde aandacht

Hij begrijpt nu al dat het zorgvuldig geconditioneerde brein houdt van het bekende, het vertrouwde en zich vrij snel verzet als het iets nieuws voorgeschoteld krijgt waar het zelf niet voor heeft gekozen. Ons brein is geprogrammeerd om ons goed te voelen en dat gebeurt als we patronen herkennen of als we ons verbonden voelen. Het verzet tegen dit situatie in het hier en nu uit zich in een gebrek aan aandacht. “Ja, weet je.. Ik wil de toets wel maken, want  ik wil over dit jaar, maar moet hij het dan zo ingewikkeld maken?”

De wortel van elk conflict

Ieder conflict begint bij ons innerlijke verzet tegen een huidige situatie. Wij willen ergens niet echt aan, voelen ons onbehaaglijk en projecteren dit op de omgeving om ons heen. Dit soort situaties kennen we allemaal. Zo heb ik zojuist de vader van mijn zoon, mijn ex, mijn vriend, nog aan de telefoon ‘over één kam geschoren’ met de rest van de mensheid. Ik had iets geschreven waar ik heel veel tijd aan had besteed naar hem verzonden.  Ik stuur het regelmatig naar hem voor feedback. Waarschijnlijk  omdat ik me bij hem veilig voel, me altijd nog met hem verbonden voel, hoop op bevestiging en uit gewenning -misschien? Na het moment dat hij een opmerking plaatste over een alinea die hij niet makkelijk kon volgen ging ik los. “Ja, het moet weer makkelijk zijn voor iedereen! Zo wordt het nooit iets in de wereld! Die enorme bekrompenheid is nou juist waarom ik dit schrijf. Het is toch niet de bedoeling dat iemand alleen maar leest en voorgeschoteld krijgt wat hij al kent!” En dat ging nog even zo door.

Hallo, ben je er nog?

De telefonische verbinding op de kunuku is niet altijd even goed. En laat het nu net wegvallen in mijn tirade over de geconditioneerde mensheid. “Hallo, ben je er nog.. Ik hoor je niet meer”, zegt hij. Ik hang op en stuur een schuldbewust appje waarin ik ‘sorry’ zeg. Vervolgens ga ik die alinea toch maar herschrijven. Ondertussen schreeuwen de pauwen om het hardst wie de baas is in de tuin en de beste partner van dit seizoen. Ik irriteer me ineens gruwelijk aan mijn trotse en arrogante gevederte en sta op om er eentje van de veranda te verjagen. Op dat moment moet ik lachen om mezelf en denk aan mijn zoon… Ik heb het met hem niet gehad over ‘wat te doen als de weerstand en irritatie hoogtij viert?’

In de aandacht lost alles op..

Dan is er maar één weg en dat is naar binnen in plaats van naar buiten. Dus, ik ga zitten met mezelf op de yogamat en breng mijn aandacht naar al die sensaties in mijn lichaam die om aandacht vragen en adem onderwijl diep door. Langzaam ebt de spanning uit mijn lijf. Ik herschrijf de alinea en trek mijn loopschoenen aan om mijn onverdeelde aandacht te wijden aan de natuur.